تبلیغات
جنگ نرم و دنیای مجازی - مطالب سال تولید ملی ، حمایت از کار و سرمایه ایرانی

فونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا سازفونت زیبا ساز

لطفا از تمام مطالب دیدن فرمایید.

امروز نفس‌های پوشاك تولید داخلی در سالی كه به نام تولید ملی و حمایت از كار و سرمایه ایرانی نامگذاری شده در سایه مدگرایی، برندبازی و تب‌مارك به شمارش افتاده است و این واقعیت تلخی است كه با رفتن به بازار لباس به آن پی خواهید برد. واقعیتی كه نشان می‌دهد دیگر تنها تهران‌نشینان پیشتاز عرضه مد و برندبازی نیستند و در دیگر شهرهای كشور نیز شاهد رواج مدگرایی در میان جوانان هستیم.متاسفانه امروز مارك بازی و مدگرایی به یك معضل بزرگ اجتماعی در میان نوجوانان و جوانان تبدیل شده و این تب فراگیر سبب گردیده آنها برای خرید لباسهایی با برند خارجی تا چندین برابر قیمت پول بپردازند اما چنانچه همین لباسها با مارك ایرانی عرضه شده باشد خواهانی ندارد. مردم می‌گویند وضعیت موجود به دلیل شتاب گرفتن استفاده از ماهواره و اینترنت در كشور و گرایش روزافزون به دنیای مد و لباس‌های غربی بوجود آمده و وضعیت پوشش و ظاهر افراد را دستخوش تغییر و دگرگونی كرده است بطوریكه كم كم و به مرور زمان مدهای جدید غربی جایگزین پوشش‌های متداول جامعه شده و می‌شود. 

شلوارهای جین تنگ و تی‌شرتهای مدل‌دار كم كم جای شلوارهای پارچه‌ای و پیراهن‌های معمولی را می‌گیرند عده‌ای سودجو هم كه بازار پوشاك كشوررا برای ورود اینگونه لباسها مستعد دیده‌اند به ورود لباسهای مدل‌دار با طرح‌های سخیف اقدام نموده بطوریكه تی‌شرت‌هایی با مدل‌های شیطان‌پرستی، آستین‌های سه ربع و یقه‌باز بصورت قاچاق وارد كشور می‌شود. 
سودجویان هم اقدام به كپی‌برداری كرده و طرح‌هایی همچون عكس خوانندگان غربی و كلماتی به زبان لاتین را روی تی‌شرت‌ها حك و روانه بازار می‌نمایند. 

سودجویان دیگری نیز هستند كه از طریق قاچاق، بسیاری از لباسهای خارجی را به شكل عمده و با قیمت اندك وارد كرده و پس از چسباندن ماركهای خارجی آن را به عنوان جنس مارك‌دار واورجینال به فروش رسانده و سود هنگفتی به دست بیاورند، مارك‌هایی مانند دیزل، شانل و گوچی كه هر كدام هزار تومان خرید و فروش می‌شود با چسباندن به شلوارهای ترك 15 هزار تومانی، این شلوارها را در بازار 100 تا300 هزار تومان به فروش می‌رسانند، و این طبیعی است. زمانیكه یك نوع پوشش خاص در تركیه كه جریان مد در ایران را هدایت می‌كند رواج می‌یابد، فروشنده و تولید كننده داخلی نیز در گسترش آن نقش مهمی ایفا می‌كند فروشنده‌ایرانی با یك سفربه تركیه و آوردن پوشاك قاچاق به داخل كشور به راحتی آنرا در اختیار بوتیك‌های بالای شهر قرار داده و این نوع پوشاك در آن جا بفروش می‌رسد و بعد هم تولید كننده داخلی وارد گود شده با الهام گرفتن از مدل‌های تركیه‌ای شروع به تولید و یا به عبارتی كپی‌برداری می‌كند و اینجاست كه مسئله مارك و مارك چسباندن اهمیت خود را پیدا نموده و یك لباس تنها با چسباندن یك مارك به یك پوشاك تولید تركیه‌ای تبدیل می‌شود. 
متاسفانه در این آشفته ‌بازار هم بسیاری از اجناس چینی به صورت قاچاق وارد كشور شده و با چسباندن یك مارك، برنددار شده و به مشتری قالب می‌شود این كار تا جایی پیش می‌رود كه دیگر نمی‌توان مطمئن شد لباسی كه تحت عنوان یك برند معروف‌به مشتری عرضه می‌‌شود اصل است یا تقلبی! قطعاً برخی از ما با موضوع برند و مارك آشنا نیستیم ولی مطمئناً اكثر جوانان امروزی به ویژه در كلان‌شهرها از جمله تهران با این موضوع آشنایی كامل دارند. 
این گروه می‌گویند برند، تضمینی به مشتری می‌دهد كه این لباس از مرغوب‌ترین جنس تهیه شده است. اما در كشور ما برندهای اسم و رسم‌دار كم بوده و تعدادشان حتی به تعداد انگشتان یك دست هم نمی‌رسند و این موضوع است كه جوانان را به سمت برندهای خارجی سوق داده است. تب مد در میان دختران و پسران تفاوتی ندارد در هر بوتیك و پاساژی می‌توان تعدادی از جوانان كه تنها به دنبال لباس‌های مارك‌دار هستند را مشاهده كرد. 
یك جوان24 ساله كه برای خرید لباس به بازار مراجعه كرده می‌گوید: از پوشیدن لباس‌های مد روز بدم نمی‌آید اما لباس‌های برند‌دار را كمتر می‌توانم بخرم. 
وی علت آنرا گرانی لباس برنددار ذكر كرده درعین حال می‌گوید: لباسهای مارك‌دار در بازار با قیمت پائین‌تر هم یافت می‌شود كه بسیار ارزان‌تر از لباسهای مارك‌داری است كه در بعضی از بوتیك‌های بالای شهر عرضه می‌شود. 

جوان دیگری كه خریدار شلوار و تی‌شرت‌های مد روز از بالای شهر است می‌گوید: مارك‌دار بودن برایم بیشتر اهمیت دارد، ممكن است لباسی 10 هزار تومان هم ارزش نداشته باشد ولی به خاطر ماركش حاضرم 150 هزار تومان بابت آن پول پرداخت كنم. 
یك فروشنده لباس‌های مد روز هم مشتریان خود را به دو دسته تقسیم می‌كند. وی می‌گوید: یك دسته جوانان پولدار هستند كه پول خرج كردن برای آنها یك نوع تفریح به حساب می‌آید، آنها دارای خانواده‌های ثروتمندی هستند كه اغلب به اتفاق دوستانشان برای خرید می‌آیند و تنها مارك‌ لباسها برایشان مهم است - به گفته این فروشنده این جوانان پولدار حاضرند حتی تا چندین میلیون تومان هم برای خرید لباس هزینه كنند. 
به گفته این فروشنده دسته دوم جوانانی هستند كه با حقوق و پس‌اندازشان خرید می‌كنند. آنها هم حاضرند برای خرید یك شلوار و لباس حداقل 400 هزار تومان پول بدهند. 
اما فردی كه نمایندگی یكی از مارك‌های لباس را دارد می‌گوید: در بازار ایران جنس‌های مشابه‌ای با مارك داخلی عرضه می‌شود ولی در بین جوانان طرفدار آنچنانی ندارد. 
وی می‌گوید: بوتیك‌‌ها و پاساژ‌های بالای شهر پیشتر پاتوق مارك‌بازهاست، آنها بابت خرید یك كیف 300 هزار تومان و یك شلوار 400 هزار تومان پول پرداخت می‌كنند و تنها مارك برایشان مهم است و كیفیت پارچه اصلاً مهم نیست. 

فروشنده دیگری كه در بوتیك بالای شهر اقدام به فروش لباسهای مارك‌دار خارجی می‌كند می‌گوید در تعدادی از بوتیك‌ها و پاساژ‌هائی لباسها با قیمت‌های بالا عرضه می‌شود و به همین دلیل مشتریان مخصوص خودشان را دارند. 

وی می‌افزاید: قدم گذاشتن به داخل اینگونه بوتیك‌ها كه به قول خودشان لباسهایی با برندهای اصلی را عرضه می‌كنند كار هر شهروندی نیست و هزینه‌ آن بسیار سنگین است. 
این فروشند درعین حال می‌گوید: لباسهایی تحت عنوان برند معروف اما باقیمت ارزان‌تر نسبت به بوتیك‌های بالای شهر هم عرضه می‌شود كه جنس آنها جنسی است كه تنها نام یك برند معروف روی آنها نصب شده است. 

باورش واقعا سخت است در تهران افرادی را می‌توان یافت كه برای خرید یك جفت كفش حتی 3 میلیون تومان و حتی بیشتر هم پرداخت كنند. یكی از فروشندگان مغازه كیف و كفش می‌گوید: اگر چنین افرادی نبودند كه بابت كیف و كفش این همه پول پرداخت كنند دلیلی نداشت كه ما برای آنها جنس سفارشی از كشورهای اروپایی وارد كنیم. 
این فروشنده می‌افزاید: اكثر مشتریان ما از ثروتمندان هستند، گاهی فرزندان سفرا و دیپلماتها هم هستند، در بین مشتریان جوانانی هم دیده می‌شوند كه به دلیل مارك بازی برای خرید تی‌شرت، كیف و یا كفش مراجعه می‌كنند. 

اكثر فروشندگان امروز معتقدند كه بسیاری از پوشاك، كیف و كفش‌های موجود در بازار از كشور چین وارد می‌شود. اما به این دلیل كه مارك و برند و مدگرایی جوانان و نوجوانان ما را اسیر خود كرده آنها بدور از هرگونه آگاهی حاضرند تن به پرداخت هر هزینه‌ای بابت حتی اجناس دست چندم چینی با توهم خوش پوشی بدهند. و متاسفانه به دلیل همین رواج لباسهای خارجی در میان قشر جوان و خرید اینگونه لباسها آنهم از نوع ترك، بازار لباسهای تولید داخلی دچار ركود شده كه در این میان تولید كنندگان داخلی با توسل به ترفند‌هایی از جمله خرید برند‌های معروف جهانی از بازار و چسباندن آنها به لباسهای داخلی، پوشاك خود را به فروش می‌رسانند. 
در این میان هستند كسانی كه پوشاك درجه چندم چینی را با چسباندن مارك خارجی به عنوان جنس ترك به جوانان پیرو مد و جنس‌های خارجی می‌فروشند و از این راه پولهای كلانی به جیب می‌زنند. 
یك تولیدكننده پوشاك داخلی كه خود بر روی مانتوهای تولیدیش این ترفند را بكار بسته می‌گوید: متاسفانه امروز به دلیل اینكه جوانان ما به دنبال مد هستند و پوشاك ترك را پسند می‌كنند مجبوریم بر روز مانتوهای داخلی یك مارك ترك بچسبانیم. وی در مورد علت این كار می‌گوید: مشتری با دیدن مارك تركیه بر مانتوی داخلی آن را بهتر می‌خرند. 
یك تولیدكننده تی‌شرت كه وی هم به دلیل ترس از عدم فروش تولیدات خود مبادرت به چسباندن مارك‌ خارجی می‌كند با اشاره به اینكه بسیاری از تولید كنندگان داخلی اقدام به كپی زدن از طرحهای خارجی می‌كنند و این به دلیل ترس از فروش نرفتن تولیداتشان است می‌گوید: تعداد زیادی تی‌شرت تولید داخلی با الیاف درجه یك به علت ایرانی بودن روی دستم مانده و فروش نمی‌رود. 

به گفته این تولیدكننده داخلی، قیمت تولید داخلی از لباسهای خارجی ارزان‌تر و كیفیت كار نیز بسیار بالا است اما متاسفانه امسال كه سال تولید ملی و حمایت از كسب و كار ایرانی است از تولید داخلی حمایت نمی‌شود درد دل‌های یك كارخانه‌دار كه مبادرت به تولید پوشاك می‌نموده و مدتی است به دلیل مشكلات اقتصادی و ركود بازار داخلی، كارخانه‌اش دچار تعطیلی شده شنیدنی است كه در مورد این آشفته بازار پوشاك در كشور می‌گوید: با كمال تاسف باید اذعان داشت كه چینی‌‌ها مدتهاست نسخه پوشاك كشور را پیچیده‌اند، وقتی از او می‌پرسم چگونه، می‌گوید: به گونه‌ای كه تولیدات خودشان را با عنوان برندهای مطرح دنیا و تركیه عرضه كرده و به كشورهایی چون ایران صادر می‌كنند و این اجناس كه در مقایسه با پوشاك داخلی از كیفیت پائین‌تری برخوردار است با استقبال جوانان مواجه شده و در نتیجه صنعت پوشاك داخلی و كارخانجات نساجی را به نابودی می‌كشاند. 

به گفته این كارخانه‌دار اگر مشتری بخواهد لباس را از برندهای معروف جهان تهیه كند باید هزینه‌ بسیارز را متحمل شود اما چین اجناس خود را تحت عنوان این برندهای معروف تولید كرده و به ایران صادر می‌كند كه مشتری برای خرید آن هزینه بسیار كمتری را در مقایسه با برند اصلی می‌پردازد. 

وی می‌افزاید: جوان ایرانی باز هم ترجیح می‌دهد تا جنس چینی را كه فقط برند معروف بر آن نصب شده ولی كیفیت چندانی ندارد خریده و به این ترتیب در میان دوستان و آشنایان سری بالا كند و با افتخار بگویند كه من لباس مارك‌دار می‌پوشم!. 
یك طراح لباس هم با اشاره به تبلیغ برندهای خارجی می‌گوید كه تولیدكننده داخلی برای فروش اجناس چینی به استفاده از مارك‌های معروفی كه به قیمت ارزان از بازار می‌خرد متوسل شده و می‌شود. 

این طراح لباس هم چنین با اشاره به اینكه برخی از تولید كنندگان داخلی، مارك برندهای معروف یا ترك را به صورت دانه‌ای 500 تا 1000 تومان از بازار خریداری و بر روز البسه تولید داخلی می‌چسبانند و به مشتری ارائه می‌دهند می‌گوید: 

در چنین وضعیتی كه كالای قاچاق در حال نابود كردن صنعت پوشاك كشور است باید برای حمایت از تولیدات ایرانی و جذب جوانان به سمت استفاده از مدل‌های بومی راهكاری را اتخاذ كرد، جوانان ایرانی در حالی به مدل‌های خارجی روی می‌آورند كه كشورهایی همچون تركیه برای در دست گرفتن بازار پوشاك ایران برنامه‌ریزی كرده است. 
در مورد تب مدگرایی در بین نوجوانان و جوانان روانشناسان چنین می‌گویند كه مد، امروز به یك معضل اجتماعی در بین جوانان ما تبدیل شده است. این افراد برای اینكه از دیگر همسالان خود عقب نمانند حتی در برخی از موارد تمام پس‌انداز یا حقوق یك ماهه خود را برای خرید لباس به صرف داشتن مارك خارجی هزینه می‌كنند، البته این افراد هیچگاه توجهی به نوشته‌ها و یا زیبایی لباس ندارند و هر چه مد شود را می‌پوشند. این روانشناسان معتقدند كه بین لباس خارجی با كیفیت مارك‌دار و لباس‌هایی كه تنها مارك دارند تفاوت زیادی است، متاسفانه جوانان ما نیز بیشتر مارك‌دار بودن توجه دارند كه این مسئله ناشی از كمبود توجه است، فرد با خرید اینگونه لباس می‌خواهد كه بیشتر جلب توجه كند. 

و اما گفته می‌شود وزارت ارشاد و وزیر مربوطه آن گفته‌اند كه در حوزه مدهای بومی باید لباسهایی را طراحی و ارائه كنیم كه علاوه بر بهبود وضعیت پوشش در جامعه، كشور را از مدل‌های خارجی بی‌نیاز كند چرا كه غربی‌ها در تلاش هستند تا فرهنگ بدحجابی را به جوانان ایرانی القا كنند. 
به هر حال در شرایطی كه صنعت پوشاك كشور از مشكلات متعددی رنج می‌برد و ورود كالای قاچاق و نبود برند سازی در داخل كشور مهم‌ترین تهدیدات پیش روی پوشاك ایرانی است و تب مد و برند بازی به میان كودكان و نوجوانان و جوانان سرایت كرده و به یك اپیدمی در میان دختران و پسران تبدیل شده شاید بتوان به جرات اعلام نمود در صورت حمایت از تولیدات داخلی و ارتقای كیفیت و توجه به تنوع پوشاك داخلی، تب خرید لباسهای به اصطلاح مارك‌دار و اورجینال خارجی فروكش كند و این شدنی نیست مگر اینكه با تشدید نظارت بر واردات البسه و حمایت از تولیدكننده داخلی به رونق بازار داخل و در عین حال فراگیر شدن پوشش‌های متناسب با فرهنگ ایرانی اسلامی كمك نمود. 

* برای برخی افراد، مارك‌دار بودن لباس حرف نخست را می‌زند 

* این روزها تب مدگرایی به قدری در میان برخی از جوانان اوج گرفته كه دیگر تنها تهران‌نشینان پیشتاز عرصه مد نیستند و حتی در دیگر شهرهای كشور نیز شاهد رواج مدگرایی در میان جوانان هستیم. 

* تنها با چسباندن یك مارك، لباس ایرانی تبدیل به تُرك می‌شود 

* نسخه پوشاك ایرانی توسط چینی‌ها پیچیده می‌شود 

* در حال حاضر گرایش به پوشاك خارجی در میان جوانان ایرانی به حدی اوج گرفته است كه

تولیدكنندگان داخلی برای فروش اجناس خود به ترفندهای مختلفی متوسل می‌شوند 
*
امروز كالای قاچاق در حال نابود كردن صنعت پوشاك كشور است 

* باید برای حمایت از تولیدات ایرانی و جذب جوانان به سمت استفاده از مدل‌های بومی راهكاری را اتخاذ كرد 

* امروز با چسباندن مارك‌های مطرح دنیا كه هر كدام هزار تومان خرید و فروش می‌شود به

شلوارهای تٍُرك 15 هزار تومانی، این شلوارها را در بازار 100 تا 300 هزار تومان به فروش می‌رسانند 
*
بوتیك‌ها و پاساژهای بالای شهر بیشتر پاتوق مارك‌بازهاست و آنها بابت خرید یك كیف 300 هزار تومان و شلوار 400 هزار تومان پول پرداخت می‌كنند 

* ورود كالای قاچاق و نبود برندسازی در داخل كشور مهم‌ترین تهدیدات پیش روی پوشاك ایرانی است


ادامه مطلب

طبقه بندی: حجاب و عفاف،  سال تولید ملی ، حمایت از کار و سرمایه ایرانی، 
برچسب ها: مدگرایی، مدهای غربی، بدحجابی، تولید ملی، مد،  
دنبالک ها: مد، تولید ملی، بدحجابی، مدهای غربی، مدگرایی،  

تاریخ : چهارشنبه 18 اردیبهشت 1392 | 02:35 بعد از ظهر | نویسنده : امید نامداری | نظرات

این روزها طرح تحول اقتصادی دولت که محور آن نقدی کردن یارانه هاست، به موضوع اصلی محافل اقتصادی و افکار عمومی تبدیل شده است. در این میان، از یک سو فواید این طرح امیدواری هایی را درباره آن مطرح کرده و خطرات و پیامدهای آن نیز به نگرانی هایی دامن زده است.
به نظر می رسد برای قضاوت نهایی درباره طرح تحول اقتصادی، باید منتظر جزییات بیشتر آن بود، اما برای ارزیابی مقدماتی، به خلاصه موارد مطرح شده از سوی رئیس جمهور و دبیر کارگروه تحول اقتصادی اشاره می شود:
ـ هدف اصلی این طرح، پرداخت نقدی یارانه هایی است که هم اکنون از سوی دولت برای حامل های انرژی و نان پرداخت می شود.

ـ میزان این یارانه حدود نود هزار میلیارد تومان در سال است.

ـ در مرحله نخست، یارانه برق، گاز، آب و بنزین حذف شده و نقدا پرداخت می شود و در مرحله دوم، یارانه گازوئیل، نفت سفید و نان نقدی پرداخت می شود.

ـ نحوه پرداخت یارانه، تشکیل حساب ملی برای هر خانواده و واریز هر سه ماه یک بار یارانه به آن حساب خواهد بود.

اما پیش از وارد شدن به ارزیابی طرح، توجه به دو نکته ضروری است:

1- اصطلاح پرداخت نقدی یارانه ها، واژه دقیقی برای این طرح نیست، زیرا همان گونه که برخی کارشناسان مطرح کرده اند، یارانه، هزینه ای است که دولت برای قشری خاص یا کالا و خدماتی ویژه انجام می دهد و وقتی قرار باشد به همه افراد کشور مبلغی به عنوان کمک هزینه زندگی یا حقوق پرداخت شود، این مبلغ را نمی توان نامید، بلکه نوعی سهم افراد از درآمد نفت کشور است و به همین دلیل به صورت مساوی بین افراد یک کشور تقسیم می شود. هرچند مبنای محاسبه میزان کلی آن همان یارانه ای است که هم اکنون در حال پرداخت به مردم است.

2- در جریان انتخابات ریاست جمهوری، یکی از کاندیداها، طرح پرداخت ماهانه پنجاه هزار تومان به هر ایرانی را مطرح کرد که این طرح در آن زمان با واکنش های منفی رسانه ها روبه رو شد، هرچند برخی کارشناسان از آن حمایت کردند. حال آن که طرح جدید را به نوعی می توان تکرار همان ایده دانست، چراکه سالانه نود هزار میلیارد تومان برای کل کشور، به معنای پرداخت ماهیانه صد هزار تومان به هر ایرانی است و این تقریبا معادل همان پنجاه هزار تومان سه سال پیش با احتساب تورم و افزایش قیمت نفت است.


ادامه مطلب

طبقه بندی: سال تولید ملی ، حمایت از کار و سرمایه ایرانی، 

تاریخ : پنجشنبه 17 اسفند 1391 | 07:12 بعد از ظهر | نویسنده : امید نامداری | نظرات

طرح تحول اقتصادی از سالیان بسیار دور همگان بر ضرورت انجام آن تاکید داشته، لکن به دلیل تبعات کوتاه مدت ، دولتمردان سابق برای اجرای آن وارد صحنه نشدند و اینک این دولت نهم است که بار سنگین مسئولیت انجام آن را برعهده گرفته است.
دولت نهم عزم خود را جزم کرده تا طرح تحول اساسی اقتصادی را به اجرا در آورد. این طرح چیست و دیگران در قبال آن چه وظیفه ای دارند؟ توجه به ماهیت طرح، ضرورت انجام آن را برجسته می سازد و این ضرورت وظیفه هر ایرانی اعم از مسئول و غیرمسئول را مشخص می نماید. آیا این طرح یک برنامه ای است که به ذهن دولتمردان دولت نهم خطور کرده و برای حل مشکلات اقتصادی به دنبال انجام آن هستند؟ یا اینکه طرحی بوده از سالیان بسیار دور که همگان بر ضرورت انجام آن با نگاهی کارشناسانه و عالمانه تاکید داشته، لکن به دلیل تبعات کوتاه مدت آن، دولتمردانی جسور تاکنون برای اجرای آن وارد صحنه نشده و اینک این دولت نهم است که بار سنگین مسئولیت انجام آن را برعهده گرفته است. تا آنجا که به یاد دارم در طول سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی، هرگاه موضوع مشکلات اقتصادی در کشور مطرح شده، عمده کارشناسان و صاحب نظران اقتصادی، مشکلات ساختاری در اقتصاد ایران را از عوامل اصلی تورم، گرانی و بی ثباتی در کلیه امور اقتصادی دانسته و یارانه های غیر هدفمند را از جمله این مشکلات ساختاری اعلام می کردند.

مواره کارشناسان در دوره های گذشته و در زمان هر یک از دولتهای قبلی، دو نرخی بودن کالاها و حجم بالای یارانه های دولتی را از جمله دلایل مفاسد اقتصادی دانسته و برای اصلاح این وضعیت، بر هدفمند کردن یارانه ها تاکید داشته اند. آنچه اکنون از سوی دولت نهم تحت عنوان طرح تحول اقتصادی مطرح شده و به دنبال اجرای آن هستند، چیزی جز همان اصلاح ساختاری اقتصاد کشور نیست که تاکنون همه صاحب نظران بر انجام آن اتفاق نظر داشته اند. فقط دولت نهم این شجاعت را به خرج داده تا به یک نیاز ملی پاسخ دهد و برای همیشه یکی از اساسی ترین مشکلات اقتصادی کشور را حل نماید. البته اجرای موفق این افتخار بزرگی برای این دولت خواهد بود. اما آنچه مهم است، ضرورت یک عزم ملی و خواست همگانی، همراه با یک پشتوانه عمومی برای اجرای این طرح بزرگ ملی است. اگر طرحی تامین کننده منافع ملی باشد، نگاه حزبی و گروهی به آن خسارت بار خواهد بود. به هر حال رقابت جریان های سیاسی با یکدیگر در کشور، یک واقعیت است. اما این واقعیت آنگاه طعم تلخی به خود می گیرد که هر جریانی، موفقیت خود را در گرو ناکامی دیگر جریان ها بپندارد. این سخن بدان معناست که اگر جریانی در قدرت حضور دارد و جریانی خارج از قدرت، جریان دوم برای دست یابی به قدرت دست به هر اقدامی جهت موفق نشدن جریان اول بزند. این اقدام موقعی یک گناه نابخشودنی به حساب می آید که جریان حاضر در قدرت درصدد اجرا و پیاده سازی طرح های بزرگ ملی باشد.


ادامه مطلب

طبقه بندی: سال تولید ملی ، حمایت از کار و سرمایه ایرانی، 

تاریخ : سه شنبه 15 اسفند 1391 | 04:45 بعد از ظهر | نویسنده : امید نامداری | نظرات

در سنجش قدرت ملی کشورها پارامترهای گوناگونی دخیل است. قدرت اقتصادی، قدرت فرهنگی، قدرت نظامی، قدرت سیاسی، قدرت فن آوری و قدرت ارتباطات اصلی ترین پارامترهایی هستند که توسط آنها میزان قدرت ملی کشورهای مختلف سنجیده می شود. هر کشوری که بخواهد به عنوان کشوری قدرتمند در عرصه بین الملل جایگاه خود را تثبیت نماید به ناچار باید لااقل در چند بعد از ابعاد نام برده شده قابلیت تاثیرگذاری در عرصه بین الملل را داشته باشد. با این حال دو مؤلفه نظامی و اقتصادی از اهمیت والاتری در قیاس با دیگر ابعاد قدرت برخوردار هستند به گونه ای که کشوری چون پاکستان تنها به خاطر داشتن چند کلاهک هسته ای به عنوان یکی از بیست کشور قدرتمند دنیا شناخته می شود و ژاپن نیز که از لحاظ امنیتی و نظامی کاملاً وابسته به ایالات متحده است تنها به دلیل داشتن اقتصادی شکوفا به عنوان یکی از برترین قدرتهای جهان شناخته شده است.

نکته ای که به ویژه در دوران پساجنگ سرد ذهن بسیاری از متخصصین حوزه روابط بین الملل را به خود مشغول داشته است اهمیت رو به رشد عامل اقتصاد در قیاس با دیگر عوامل بوده است. در سنجش قدرت اقتصادی دولت ها نیز چیزی که بیش از هر نکته  دیگر توانمندی یا ناتوانی قدرت اقتصادی دولت ها را معین می سازد حجم و کیفیت تولید و توان رقابت کالا یا خدمات تولید شده در بازار جهانی می باشد.

تولید اولین راهکار بشر برای تبدیل وضعیت خود از 1 به 2 بوده است. تبدیل منابع به کالاهای با ارزش بیشتر و ارزش افزوده حاصله از آن برای تولید کننده اصلی ترین محرک تلاش بشر برای ارائه کالاهایی با هزینه کمتر و مطلوبیت بیشتر بوده است. حجم و کیفیت تولید کالا و خدمات تمییز دهنده کشورها از یکدیگر بوده است. غالباً کشورهایی که از لحاظ حجم و کیفیت تولید در سطح بالاتری در قیاس با دیگر کشورها برخوردار هستند از لحاظ قدرت ملی نیز در جایگاه بالاتری در عرصه بین الملل قرار می گیرند. هرچند همواره این موضوع مصداق ندارد ولی همانگونه که شرح آن آمد تولید یکی از اساسی ترین پارامترهای تعیین میزان قدرت کشورها در عرصه بین الملل است.

جابه جایی قدرت به ویژه در سال های پساجنگ سرد به وضوح اهمیت عامل اقتصاد را در رده بندی جدید کشورهای جهان نمایان ساخته است. در این دوران چین، ژاپن و هند از برجسته ترین نمونه هایی هستند که به رغم ضعف نظامی در برابر هژمونی نظامی دولت هایی چون آمریکا و روسیه به دلیل گسترش توان کیفی و کمی خود در عرصه تولید کالاها و خدمات توانسته اند جایگاه خود را به عنوان قدرت های نوظهور جهانی به رخ رقبای خود بکشند. با این حال تغییر وضعیت یک کنشگر از یک قدرت جهانی به یک ابرقدرت جهانی تنها مستلزم توان اقتصادی نیست بلکه همان گونه که در نمونه ایالات متحده مشهود است عامل تاثیرگذار دیگر که به ویژه در پیوند با بعد اقتصادی متجلی می گردد در مؤلفه های فرهنگی نهفته شده است. عامل فرهنگ و ایدئولوژی اگر جذابیت ها و قابلیت های جهان شمول را نداشته باشد بی شک نخواهد توانست سلطه ابرقدرت را تحکیم بخشد.

همان گونه که گرامشی نیز به درستی اشاره کرده است سلطه امپریالیسم را باید بیش از آنکه در عوامل سیاسی و اقتصادی جستجو نمود باید در هژمونی فرهنگی قدرت مسلط جست. گرامشی در تحلیل بقاء و استمرار سرمایه داری و عدم وقوع انقلابهای سوسیالیستی موضعی ضد اقتصادی اتخاذ کرد و بر نقش ایدئولوژی و فرهنگ تاکید داشته است. به نظر گرامشی استمرار سرمایه داری نتیجه هژمونی ایدئولوژیک است و هژمونی فرایندی است که در آن طبقه حاکم جامعه را به شیوه ای اخلاقی و فکری هدایت و کنترل می کند. در جامعه ای که هژمونی در آن برقرار است میزان بالایی از اجماع و وفاق و ثبات اجتماعی وجود دارد و طبقات تحت سلطه از آرمان و ارزش هایی حمایت می کنند که مورد نظر طبقه مسلط است و آنها را به ساختار قدرت یکپارچه جامعه پیوند می زند. دقیقاً همین عامل سد محکمی را در برابر دولت هایی چون چین و هند ایجاد نموده است. کنفسیوس و هندو به عنوان مکاتب اصلی رایج در این جوامع به دلیل ماهیت تک ساحتی و غیرجذابشان قابلیت تقابل با ایدئولوژی جذاب لیبرال و ایجاد هژمونی این دولت ها را نخواهد داشت. بی تردید همانگونه که بسیاری از محققین غربی خود معترفند در میان مکاتب موجود تنها مکتب اسلام آنهم قرائت شیعه جعفری است که ظرفیت به چالش کشانیدن این ایدئولوژی را داراست، لذا با باور به داشتن چنین ظرفیت فرهنگی ای در مذهب شیعه اثنی عشری دلیل تاکید رهبر معظم انقلاب به عامل اقتصادی به وضوح قابل درک می باشد.

ظرفیت فرهنگی و ایدئولوژیک مستور در مذهب شیعه شاخص های لازم برای برساختن تمدنی نوین که ظرفیت به چالش کشانیدن فرهنگ هژمون غالب را داشته باشد و نقایص مادی و غیرمادی آنرا برطرف نماید مهیا ساخته است. عامل اقتصاد وجه دارای اهمیتی است که به عنوان یکی از اصلی ترین ابزارهای شکوفایی و جهانگیر شدن فرهگ شیعه ظرفیت ایجاد بسترهای اساسی برای حرکت به سوی تمدن مهدوی را ایجاد نموده است. در این رابطه تولید ملی، سرمایه و کار  ایرانی با شاخص های اسلامی-ایرانی فاکتورهای اصلی در تحول بعد اقتصادی کشور ایران به عنوان کانون تمدن مهدوی می باشند
.




طبقه بندی: سال تولید ملی ، حمایت از کار و سرمایه ایرانی، 

تاریخ : یکشنبه 13 اسفند 1391 | 07:45 قبل از ظهر | نویسنده : امید نامداری | نظرات

برای شناخت دیدگاه هر فردی باید به بررسی خاستگاه اندیشه وی پرداخت. بی شک حضرت امام خمینی به عنوان پاسدار ارزش های اسلامی در همه جوانب اداره جامعه و از جمله اقتصاد به دنبال پایه ریزی نظام اقتصاد اسلامی بوده اند.

نظام اقتصادی اسلام دارای سمت و سو و اهداف مادی و معنوی معینی است که می توان آنها را به شرح زیر طبقه بندی کرد:

1-  هدایت مردم به سمت اخلاق کریمه و ارزشهای معنوی.

2- استقرار عدالت اجتماعی و اقتصادی در جامعه.

3- رشد استعدادها و شکوفایی قدرت ابتکار و خلاقیت انسانها.

4- ریشه کن کردن فقر در جامعه.

5-  اولویت دادن به منافع و مصالح مستضعفان و محرومان و رسیدگی خاص به آنها.

6- برآوردن نیازهای اقتصادی مشروع و معقول مردم.

7- رشد و شکوفایی اقتصادی و بارور کردن تجارت، صنعت و کشاورزی و. . .

8- ایجاد رفاه، آسایش و امنیت اقتصادی برای عموم افراد جامعه.

9- پرهیز از وابستگی اقتصادی به بیگانه و نفی سلطه اجانب بر اقتصاد کشور.

10- گسترش مشارکت عمومی مردم بویژه مستضعفان و محرومان در اقتصاد.

حضرت امام (ره) ، انقلاب اسلامی را انقلاب محرومین و مستضعفین می دانستند.

از نظر حضرت امام (ره) اقتصاد، اصولا در اسلام هدف نیست بلکه وسیله و ابزاری برای تکامل معنوی جامعه است. همچنین تبیین و پیاده کردن نظام اقتصادی اسلام بعهده علما و محققین اسلامی و کارشناسان مسلمان و متعهد است که باید اولا نظام اقتصادی اسلام را مطابق نیازها، شرایط و مقتضیات روز از منابع اسلامی استخراج، تبیین و تدوین نمایند و ثانیا طرحها و برنامه هایی برای تحقق آن ارائه دهند.

حضرت امام (ره) ، انقلاب اسلامی را انقلاب محرومین و مستضعفین می دانستند. در واقع انقلاب اسلامی اصولا از جانب مستضعفین علیه مستکبرین برپا شد.


ادامه مطلب

طبقه بندی: سال تولید ملی ، حمایت از کار و سرمایه ایرانی، 

تاریخ : جمعه 11 اسفند 1391 | 10:34 قبل از ظهر | نویسنده : امید نامداری | نظرات
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
تعداد کل صفحات : 9 ::      1   2   3   4   5   6   7   ...  
لطفا از دیگر صفحات نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By SlideTheme :.


  • هم نفس